Dwudniowa konferencja "Kultura 2.0. Media, sztuka, dziedzictwo - cyfrowy wymiar przyszłości" mimochodem utożsamiła pojęcie kultury 2.0 z kulturą popularną, na którą nikt obecnie w Polsce nie ma pomysłu oprócz jej fanów i twórców, czyli większości społeczeństwa... Państwo sponsoruje festiwal moniuszkowski (i dobrze), ale ruguje ze świadomości istnienie takich zjawisk jak komiks czy gry, przez które polska kultura mogłaby zdobywać popularność poza granicami kraju. Ochrona dziedzictwa narodowego to zamykanie w szczelnych szafach dorobku kultury, by przypadkiem kartki czy taśmy nie zostały zaplamione, a o strategii i inwestowaniu w kulturę w perspektywie dalszej niż czas trwania sejmowej kadencji, nikt z urzędników nie myśli. O digitalizacji i udostępnianiu tym bardziej.